کامینگ اوت

گفت: «حالت خوبه؟ اوضاع چطوره؟» گفتم «خوبم، چطور؟» توضیح داد که بلاگ منو خونده و میدونه من کات کردم. می گفت کار احمقانه ای نکنی. یه وقت خود کشی نکنی و… زدم زیر خنده که: من آدم منطق هستم و… می گفت: بلاخره ماها [استریت ها] توی خودمون تجربه داریم و اینطور موقعیت ها رو درک می کنیم… .
زمستان سال پیش بود. رفتم تو اتاقش و گفتم: سه شنبه وقت داری؟ دلیلش رو خواست. گفتم دکتر اعصاب می خوام برم. ترسید و اسم دکتر رو خواست. خواهرم پزشکه، خیلی از دکتر ها رو می شناسه. گفتم دکتر فریدون مهرابی. رنگش پرید و با تعجب نگاهم کرد.  بالاخره مهرابی پدر سکس ایرانه. پرسید برای چی؟ در اتاق که جفت بود رو بستم و نشستم روبه روش. شروع کردم به توضیح دادن درباره گرایشات جنسی و رسیدم به همجنسگرایی یا همون هوموسکشوال. همه چیز رو می دونست. براش توضیح دادم که من همجنسگرام. ناراحت بود. توضیح دادم می خوام معاف بشم و باید باهم بریم دکتر. درکم کرد و پزشک بودنش خیلی کمک کرد. بعدا بهم گفت یک شب گریه کرده که: «چرا داداش من؟» با دکتر مهرابی که حرف زد، آروم شد. بهش گفت: «خانم دکتر باید دو چیز رو فراموش نکنید. یک: کسی در این اتفاق مقصر نیست و دو: هیچ کس نمی تونه اون رو تغیر بده.»
خوشحال بودم از این که قبلا براش کامینگ اوت کردم. بعد بهم گفت: «آره…، قرمه سبزی های آرش هم خوشمزه است.» اشارش به پستی بود که توش اینو نوشته بودم. آخه یه روز آرش اومد خونمون و خواهرم هم بی حجاب اومد جلوش. بعدا شاکی شدم که چرا این کارو کردی. گفت: «بابا اون که گی هست. چیزی نمی شه!!!» گفتم نه، اصلا گی نیست. ناراحت شد. تازه فکر می کرد اون مهرشاد بوده! اومد تو گفت: به به، چه خوشگلی، باریکلا، باریکلا!!!
حالا خوب میدونه وقتی می رم پیش داداش آرش، یعنی فرندشیپم. کلا خیلی بهم نزدیک شده. بلاگ منو می خونه و کامنت ها رو و البته پست قبلی اولین بار کامنت داد. خوب این معافی یه خیر به ما داد و اون هم کامینگ اوت بود.
خواهر عزیزم، می دونم که این پست رو می خونی. دوستت دارم و خوشحالم من و ما همجنسگرایان و البته همه اقلیت های جنسی رو درک می کنی و می پذیری. از این که منو حمایت معنوی می کنی، ممنونم. 
بوووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو… 
بوسه های من به مهرشاد به سین رسید اما برای تو خواهرم… هرگز بوسه من سین نخواهد داشت.

کمی درد و دل

فشار زیادی رو دارم تحمل می کنم. هم بخاطر مشکلات خانوادگی هم از تنهایی. آدمی هستم که اگه بدنم نکشه اما ذهنم بخواد، بدنم پا به پای ذهنم میاد. بی اف یا عشق و… برای من دل خوشیه. خیلی از دوست های بلاگرم می دونن که توی چه شرایطی هستم و چه مشکل خانوادگی دارم. روز اول به مهرشاد زنگ زدم و گفتم چون تو هستی هیچ غمی ندارم اما حالا که مهرشاد نیست…  .
بحث نبودن مهرشاد نیست، نبودن احساسی هست که دلم رو بهش خوش کنم. نبودن انتظار برای یک اس.ام.اس یا زنک و یا حتی میس-کال که بوسه ام رو به گوشی رونه کنه. حرف من حرف دل تنگی است اما دل تنگی برای احساس و عشق. من همیشه عاشق بودم و عاشق پیشه. باید یکی رو دوست داشته باشم و حالا دارم بخاطرش به آب و آتیش می زنم. شاید سخت ترین لحظات عمرم رو دارم طی می کنم، چون کسی نیست که براش بمیرم.
ای کاش یکی پیدا بشه که منو داداش خودش ندونه.