قصه‌های هویت درون: درباب هوموفوبیا

این پست مربوط به پیش‌برنامه پادکست «قصه‌های هویت درون» است که از طریق رادیو رنگین کمان در روز دوشنبه 25 آبان 1394 پخش شده است. این برنامه را می‌توانید از طریق ساندکلود گوش کنید.

رادیو رنگین کمان هر دوشنبه و جمعه ساعت 08:30 شب به وقت ایران روی موج کوتاه  41 متر فرکانس 7575 و یا ۱۹ متر فرکانس ۱۵۶۰ پخش می‌شود. همین طور از طریق ماهواره هاتبرد، به فرکانس 12597 عمودی، یعنی کانال  رادیو جهانی هر روز 10:30 صبح و یا 11 شب به وقت تهران، می‌تونید شنونده باشید. اگر به هیچ کدوم از این‌ها دسترسی ندارید، از طریق سایت رادیو رنگین کمان و یا اپیلکشن اندروید و آی‌او‌اس روی تلفن همراه، می‌تونید رادیو رو دریافت کنید. کانال رادیو رنگین کمان در تلگرام نیز یک راه دیگر برای دریافت و شنیدن است.

در این برنامه ابتدا توضیح می‌دهم چرا قصه‌های هویت درون را درست کرده‌ام. این که بعد از شنیدن صدای مخاطبان برنامه و گستردگی رادیو رنگین کمان، دوست داشتم صدای خودم و بخشی از جامعه رنگین کمانی را در قصه‌هایی به گوش خودمان به معنی ما جامعه رنگین و البته افراد غیر رنگین کمانی برسانم.

برای شروع مطلب صفحه درباب هوموفوبیا را خواندم که می‌توانید از نوار بالای صفحه نیز به متن این برنامه رادیویی دسترسی پیدا کنید.

زبان رک و بی‌پرده یکی از روش‌های کنشگری‌ست که کمتر فعالین همجنسگرا یا دوجنسگرا یا ترنس و شاید کوییر نیز از آن استفاده کردند. در صفحه «درباب هوموفوبیا» مانند اکثر پست‌هایم، رک و بی‌پرده، افراد همجنسگراهراس/ستیز را به چالش کشیدم و حالا آن را روی موج کوتاه و ماهواره هاتبرد، از طریق رادیو رنگین کمان، بازنشر کردم. لطفا شنونده باشید.

روز جهانی حقوق بشر و همجنسگرایان ایران

تلاش‌های جنبش همجنسگرایان در کشورهای پیشرفته به ویژه آمریکا برای استیفای حقوق انسانی‌شان در نهایت با نظر مثبت بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل به کمپین جهانی آزاد و برابر منجرب شد. امروزه جامعه همجنسگرایان در کنار دیگر همحس‌های خود یعنی دوجنسگرایان، میان‌جنسی‌ها، کوییرها و ترنس‌ها، برای بهتر شدن وضعیت حقوق خود، گام‌های بلندی بر می‌دارند.

اگر چه هنوز سالگرد تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر، که منجرب به نام‌گذاری دهم دسامبر به عنوان روز جهانی حقوق بشر شد، به عنوان یک روز مهم در تقویم فعالیت‌های کنشگری ال‌جی‌بی‌تی‌کیو‌آی‌ های ایرانی تبدیل نشده اما گام‌های مؤثری برای شناخت حقوق جهانی به عنوان یک بشر، برداشته شده است. برای مثال، هشت برگه اطلاع رسانی که در ایران به عنوان گزاره برگ ترجمه شده، یکی از این اقدامات است. همین طور انتشار ترجمه فارسی از جزوه آزاد و برابر زاده شده‌ایم نیز یکی دیگر از این اقدامات بوده که سازمان ایگل‌هرک سابق انجام داده. این سازمان در ابتدای پاییز امسال پس از 25سال فعالیت، نام خود را به «اقدام آشکار جهانی» تغییر داد اما این تغییر ِ نام و لوگو نه تنها مانعی برای ادامه کنشگری جهت استیفای حقوق رنگین کمانی‌های ایرانی نشد، بلکه به دلیل گسترش فعالیت‌ها به ویژه  با تمرکز به نهاد حقوق بشر سازمان ملل، باعث توجه عالم‌گیر به نقض حقوق ال‌جی‌بی‌تی‌کیو‌آی ها و تلاش در جهت رفع این تبعیض‌ها شده است. شاید از همین روی بود که این سازمان شعار «حقوق بشر برای افراد ال‌جی‌بی‌تی‌کیو‌آی در هر کجا» را سر لوحه خود قرار داد.

یکی دیگر از کارهای موثر برای حق خواهی رنگین کمانی‌ها، تهیه گزارش از نقض حقوق بشر و برگزاری سمینارهای متعدد از سوی سازمان‌های به ویژه شبکه لزبین‌ها و ترنسجندرهای ایرانی (شش رنگ) است. اقدام آشکار و شش رنگ که در این زمینه پیشتاز هستند، با تهیه گزارش و اطلاع رسانی شفاف سعی کرده‌اند صدای جامعه مخفی ِ همجنسگرایان، دوجنسگرایان، ترنس‌ها، میان‌جنسی و کوییرهای ایرانی باشند.

امیدوارم در سال‌های آینده دیگر سازمان‌های مربوط به ال‌جی‌بی‌تی‌کیو‌آی و حتی حقوق بشری نیز از این نوع روش کنشگری درس بگیرند و با تهیه و ترجمه مدیاهای مرتبط با اهداف سازمان ملل، به شناخت حقوق بشری ِ افراد ال‌جی‌بی‌تی‌کیو‌آی بر اساس معیارهای جامعه جهانی، یاری برسانند.

پیوست به پست: ویدیو تازه منتشر شده از سوی کمپین آزاد و برابر

17می 2015 به یاد پسر

اگر بخواهم درباره‌ی هوموفوبیا و مبارزه بنویسم حرف‌هایم تکراری می‌شود. از صفحه «در باب هوموفوبیا» تا پست 17می 2010، 2011، 2012، 2013 و 2014 حرف‌ها تقریبا همان است که گفتم. ما هنوز با توان انسجام بدون اعتماد به نفس چشم به تکثرگرایی رئیس‌های رئیس‌بازی‌طلب و خودنماهای فرافکن اندوخته‌ایم و با شاید 30درصد بازده در حال پیشرفتیم. برای من که انتقاد را به نقد ترجیح می‌دهم، تا یکی باشد که نقش انتقادگر را بازی کند، این 30درصد پیشرفت امیدبخش نیست بلکه 70درصد انرژی خفته و خفه شده مهم است.

البته 17می امسال تفاوت خوبی داشت، ما شاهد تولید و ترجمه‌ی منابع بسیار فرهنگی برای آگاهی بودیم. از صفحه‌ی رادیو زمانه تا سردبیری سایت خودنویس به دست آرشام پارسی و انتشار مطالب و پوستر از طرف ایگل‌هرک و ایرکو خوراک خوبی برای مبارزه‌ی همه‌ی ما ایجاد شد که اگر چه امیدبخش است اما هرگز کافی نیست و باید بیشتر تلاش کرد.

اما بهترین کاری که در این بین دیدم هنرنمایی دو جوان ِ ال‌جی‌بی‌تی‌کیوآی ایرانی بود که داستان ایضا گونه‌ای از زندگی یک فرد همجنسگرای ایرانی رو به تصویر کشیدند. سادگی در داستان گویی و پوشش بخش‌هایی از زندگی هر فرد همجنسگرا در این روایت از ام‌جی با قلم زیبای ماخ، جذابیت ویژه‌ای به کار داده بود. فارخ از اشکال مفهومی از دیدم درباره مفهوم هویت و گرایش جنسی، بهترین و زیباترین تولید فرهنگی که به مناسبت این روز تولید شد، همین فیلم می‌دانم. فیلم «بچه هایی به نام ایضاً» نمونه‌ای از پتانسیل بزرگ جامعه ماست که اگر در آرامش، امنیت و رفاه نسبی باشند، تولیدات و اثرات پایدار و ماندگاری خواهند داشت. صمیمانه آرزو می‌کنم باز هم از این دو هنرمند و هنرمندان مستعد دیگری که می‌توانند توان ِ خود را بالفعل کنند، شاهد چنین تولیدات فرهنگی باشیم.

همین طور می‌خواهم در اینجا یادی کنم. در این چند روز مدام یاد وبلاگ پسر بودم که به ما یادآوری می‌کرد 17می نزدیک است. امسال وقتی یک تولید  یا ترجمه‌ی فارسی-ایرانی بیرون می‌آمد، مدام یاد وبلاگ پسر می‌افتادم و این گفتمان که 17می نزدیک است، چه فکری در سر دارید. بدون شک نقشی که وبلاگ مستقل و آگاه ِ پسر بازی کرد تا سال‌ها در کنش جامعه‌ی ما نمایان است، حتی اگر یاداش از یادمان برود/رفته‌باشد.