Holes of death for Iranian homosexual

How much of a pines goes into a man anus can execute him or have some lashes. This sentence at the first may make people laugh, but this is the exact sharia law in Iran which can find into Islamic Penal Code. Every day Iranian gay, lesbian or bisexual wake up, and face to this kind of law before, while and after any sexual activity. Islamic regime in Iran follow sharia law which has specific terms about any same-sex activity with specific punishment as well. Also regime has some law that they can punish people if people do not like the ruling regime. In this post I will explain what I call holes of death and the law about homosexuality in the Islamic Penal Code 2013.

Islamic Penal Code is the most important law in Iran. First version of that made in 1991, but in 2013 changed and made some law more complicated such as “Efsad-e-fel-arz” (Corruption on Earth). In article 286 explain, “Any person, who extensively commits felony against the bodily entity of people, offenses against internal or international security of the state, spreading lies, disruption of the economic system of the state, arson and destruction of properties, distribution of poisonous and bacterial and dangerous materials, and establishment of, or aiding and abetting in, places of corruption and prostitution, [on a scale] that causes severe disruption in the public order of the state and insecurity, or causes harsh damage to the bodily entity of people or public or private properties, or causes distribution of corruption and prostitution on a large scale, shall be considered as mofsed-e-fel-arz [corrupt on earth] and shall be sentenced to death.” This shows, any activity that regime scare might be in danger can punish with death. I call this law as a hole of death because system can be label to sentence anyone who they do not like them to death. Indeed, Iran has a totality regime which from out side is hard to see. The leader can control everything directly and indirectly. The ruling regime has two army: one for protect the country and another one to protect the Islamic revelation. Islamic Revolutionary Guard Corps (Sepah) is regime machine to suppress dissent, and the leader control both directly as the head of the judicial. Therefore, by the law Sepah arrests and the courts condemns. It is easy to sentenced dissent to death until the public opinion be aware about a specific case which in another post I will talk about that. In brief, holes of death are some law like Efsad-e-fel-arz that regime destroy who they scare of them for any reason like homosexual community.

Islamic Republic of Iran have complicated law about LGBTQ community. On these rules the law does not pointing bisexuals and queers; however, same-sex sexual act especially between marred person got the most punishment. In Islamic Penal Code (IPC) the legislators make up the law from sharia terms which seems more complicated. To explain that, they used term of  livat, tafkhiz, and musaheqeh; however, ihsan situation (married person) makes different punishment. let’s start with definition of these terms from the IPC. In article 233, “Livat is defined as penetration of a man’s sex organ (penis), up to the point of circumcision, into another male person’s anus.” In article 235, “Tafkhiz is defined as putting a man’s sex organ (penis) between the thighs or buttocks of another male person.” In a simple word if pines went into the anus more than glans, is livat. If went not more than foreskin and or play around a bottom of another man, is tafkhiz. For female same-sex sex the terms calls musaheqeh which in article 238 describes, “Musaheqeh is defined as where a female person puts her sex organ on the sex organ of another person of the same sex.” Also from 2013 the IPC made homosexuality as a crime. Article 237 says, “Homosexual acts of a male person in cases other than livat and tafkhiz, such as kissing or touching as a result of lust, shall be punishable by thirty-one to seventy-four lashes of ta’zir punishment of the sixth grade. Note 1- This article shall be equally applicable in the case of a female person. Note 2- This article shall not be applicable in the cases punishable by a hadd punishment under Shari’a rules.” These terms are not the confuse part of IPC because the punishments and how to established it is the confusion.

Let’s focus on each term for punishment and proof individually. First, livat punish as article 234 says, “The hadd punishment for livat shall be the death penalty for the insertive/active party if he has committed livat by using force, coercion, or in cases where he meets the conditions for ihsan; otherwise, he shall be sentenced to one hundred lashes. The hadd punishment for the receptive/passive party, in any case (whether or not he meets the conditions for ihsan) shall be the death penalty. Note 1- If the insertive/active party is a non-Muslim and the receptive/passive party is a Muslim, the hadd punishment for the insertive/active party shall be the death penalty. Note 2- Ihsan is defined as a status that a man is married to a permanent and pubescent wife and whilst he has been sane and pubescent has had a vaginal intercourse with the same wife while she was pubescent, and he can have an intercourse with her in the same way [vaginal] whenever he so wishes.” That is to say, the top who was the active and passed his pines more than foreskin in another man anus (livat) will death penalty as long as it was a rape. Also If the active had consensual livat, but he is married man (ihsan situation) or not Muslim, will sentenced to death. The bottom will be killed anyway. Next, in IPC 2013, prof of livat is complicated and has a big trick. Proof of livat, also tafkhiz and musaheqeh, needs four men witnesses who watch the sex or four time confess (article 172, 199). In the same way, there is another hole of death for who did livat, also tafkhiz and musaheqeh. To illustrate, the legislator used sharia, and gave power to judge in article 162, “Where the relevant evidence does not meet the requirements provided in law and Shari’a, they can be used as judicial signs [hearsay evidence] provided that, together with other circumstantial and hearsay evidences, they result in the knowledge of the judge.” Also in article 211 Knowledge of the judge explain, “defined as a certainty resulting from manifest evidence in a matter brought before him. In cases where a judgment is based on the knowledge of the judge [as the proof of the offense], he is obliged to stipulate in the judgment the manifest circumstantial and hearsay evidence that has been the source of his knowledge.” This shows that, judges in Iran courts has the power as they are above the law as the leader is too by the law. Any crime in Iran can be proof by the knowledge of the judge such as tafkhiz and musaheqeh, and the judges can say a tafkhis case is livat and sentenced to death.  In sum, men same-sex passives have to dead while actives can sentenced to one hundred lashes if only if they are Muslim, single, and been in a consensual male same-sex sex.

Punishments for tafkhis and musaheqeh are different than livat, but has same hadd. First, for tafkhiz the law says death penalty for non-Muslims active. Article 236, “In the case of tafkhiz, the hadd punishment for the active and passive party shall be one hundred lashes and it shall make no difference whether or not the offender meets the conditions of ihsan [mentioned in note 2 of article 234], or whether or not [the offender] has resorted to coercion.” Therefore, the judge can find knowledge about the active and says he is not Muslim anymore and execute him. Also if three time tafkhiz happened, in fourth time the punishment is execution as well (article 136). Second, punishment for musaheqeh is same as tafkhis, but without any different between active and passive. Indeed, there is no death penalty for lesbians; however, the hadd is the highest lashes in sharia. hadd means, “a punishment for which the grounds for, type, amount and conditions of execution are specified in holy Shari’a”(article 15). There is no way to change the lashes to any things like prison because it came from sharia which called hadd. In a word, one hundred lashes are right for some same-sex sex named tafkhis and musaheqeh if only if the judge do not point “his” knowledge by any reason.

Until now might be clear that law in Iran focused on what happened on bed of any person who touched sex organ of another person by them sex organ, but there is more about identity and taboo. As earlier mentioned the term of homosexuality in Iran is criminalized from 2013, and made more difficult life for Iranian gay, lesbian and bisexual community. Article 237 bring two examples for homosexuality, “such as kissing or touching as a result of lust,” and punished by thirty-one to seventy-four lashes. To clarify, kissing and touching is examples for homosexuality, and homosexual is a person who inclined to same-sex sexual act and emotional as well which we called homosexuality. According to knowledge of judge and Efsad-e-fel-arz the judge in Iran can pointing anyone who they believe they are homosexual, and make heavy sentences. If a gay or a lesbian condemned to Efsad-e-fel-arz, it will be hard to say Islamic Republic of Iran punish or kill homosexuals. However, understanding about the regime law and holes of death can help the international community about what is going on in Iran. Next, homosexuality is a taboo in Iran society and most of people there are homophobic. To illustrate that, Iranian LGBTQ+ community does not have as many as faces on front of media even who living in a free country because they scare to show themselves to the Iran society. In the same way, the family do not tell anyone about them darling who arrested under name of livat, tafkhis or anything related to homosexuality. Therefore, for human rights activists and community is hard to defend them or even make a campaign to save them life. by the taboo the judicial punish anyone to death even though using Efsad-e-fel-arz to hide the reason; trick the international community.

In the end, holes of death in Islamic penal Code 2013 makes the execution of Iranian homosexual even though the law punished them for death, lashes and prison. Understanding this darkness in Islamic Republic of Iran laws will help the international community to push Islamic Republic of Iran for stop execution gay people and brutal punishment of them.

گی بودن و پناهنده شدن (قسمت پنجم)

پژمان و حسن، رفقای هفت ساله‌ام در ایوان خانه‌ی یک دوست مشترک، با آبجو و ماءالشعیر انار هوفنبرگ که دوست داشتم، ضیافت خداحافظی برگزار کردند. روز قبل تلفنی تهیه کرده بودم تا در دوران پناهندگی بدون لبتاب، کمی خودم را به آن سرگرم کنم، با آن عکس گرفتیم و خاطره را ثبت کردیم. درباره‌ی رفتن‌ام کسی از بین دوستان همسرشت چیزی نمی‌دانست مگر سامان و یک زوج خوشبخت، پرهاما و همسر عزیزاش. آن‌ها نیز چند روز قبل‌تر در جمشیدیه برایم یک ضیافت خداحافظی برگزار کردند. جمع‌های کوچکی از بهترین‌هایی که دوستشان داشتم و همیشه دل‌تنگ آن‌ها می‌شوم.

شام در کنار خانواده، همه جمع بودند، حتی برادرم که هفت سال با او رابطه خوبی نداشتم. فقط او نمی‌دانست که من همجنسگرا هستم. خانواده گفته بودند به دروغ می‌گوید همجنسگراست تا به کشوری دیگر برود. او هم به شوخی فرصتی پیدا کرد و گفت: «کاشکی من هم بگم گی‌ام و برم»، بعد خندید، اما من به سرعت گفتم: «همچین دروغی هم نیست». قهقه در گلویش خشکید، دهانش تا بنا گوش باز مانده بود، سرش را به طرف اعضای خانواده برگرداند و به آن‌ها نگاه کرد، سکوت کرده بودند. بعد گفت: «خوب…، هر طور که هستی فقط مراقب خودت باش».

حسن و پژمان که ظهر از آن‌ها خدافظی کرده بودم دوباره آمدند، باز همدیگر را با چشمان خیس بغل کردیم. بعد کوله‌ام را بستم و تاکسی خبر کردم. مادرم را بغل کردم، گریه نکردم. خواهرانم و برادرم را بغل کردم، گریه نکردم. گریه می‌کردند، اشک می‌ریختند اما محکم ایستادم و دلداری دادم. سوار شدم، تاکسی حرکت کرد، دست تکان دادم، دست تکان دادم برای خانواده‌ای که پسرهمجنسگرایشان را پذیرفته بودند و برای زندگی بهتر و آسودگی‌اش، او را راهی کردند. دست تکان دادم برای لحظه‌ی آخری که معلوم نبود دیدار تازه چه زمانی و کجا باشد. وقتی دور شدیم، بغض، انفجار اشک‌هایم شد.

گیت، بار، چکین، گیت، صف ِ دلار مبادله‌ای و دوباره گیت. پسرک تپل سپاهی که قصد داشت بعد از عبور من از قاب حساس به فلز بگردد، محکم دو دست‌اش را به تنم زد و گفت: «چطوری؟». یک لحظه نگران شدم اما خوم را آسوده نشان دادم: «نوکرم، تو چطوری؟». نمی‌دانستم تا کجا و کی باید نگران باشم. وسایلم را برداشتم و کمربندم را سفت بستم. صندلی‌ام را پیدا کردم و لب پنجره نشتم تا از آب و خاک میهنم در آسمان وداع کنم. تصمیمی بود که گرفته بودم، پس به صندلی‌ام تکیه دادم و در دلم با خدا و میهنم راز و نیاز کردم.

gay and refugee 5

تماشا در تبعید (2): باشگاه مصرف کنندکان دالاس

از همان ابتدای فیلم «باشگاه مصرف کنندگان دالاس» شما رونالد وودروف (رون) دیکسون را معتاد به آمیزش جنسی، گرد و مواد می‌بینید. او بدون هیچ ملاحظه‌ای در هر گوشه‌ای نیازهای جنسی خود را رها می‌کند و چیزی مثل رابطه مراقبت شده یا انتخاب شریک جنسی سالم برای او اهمیت ندارد. پس تکلیف‌مان با شخصیت تا حدودی روش است. فیلم به سرعت وارد موقعیت می‌شود زیرا درباره فیلم و رونالد وودروف اگر ندانیم، حدس که می‌زنیم، او ایدز دارد و قرار است بمیرد اما چطور؟ وظیفه‌ی فیلم ساز است که موضوعات کلیشه‌ای مانند عشق، ایثار، مقاومت، همدلی، جاه‌طلبی، کلاه‌برداری و… را طوری پرداخت کند تا بیننده نگوید شبیه آن یا این فیلم است. به نظرم «ژان مارک ولی» به خوبی توانسته به شکل خلاقانه‌ای زندگی آقای دیکسون را برای ما روایت کند.

نکته قابل توجه برای من به عنوان یک وبلاگ‌نویس ِ همجنس‌گرا، پرداخت به مساله همجنس‌گرایی‌ست. همان طور که می‌دانید این بیماری در دوران کشف خود به عنوان «بیماری مربوط به همجنس‌گرایان» شناخته می‌شد. رونالد وودروف با جنس مخالف رابطه داشته اما این بیماری را گرفته. مانند آمریکایی‌های جنوبی افکار ضدهمجنس‌گرایی و همجنس‌گراستیزی داشته پس پذیرش و رو به رو شدن با خود و دیگر بیماران برای او سخت خواهد بود. چالش درونی پذیرش بیماری، چالش بیرونی پذیرش بیماران کوییر، چالش درمان و چالش تجارت از راه بیماری به اندازه‌ی کافی برای بیننده می‌تواند جذاب و دوست‌داشتنی باشد تا روی صندلی سینما بنشیند. رونالد ِ بد دهن و معتاد به خاطر سرسختی و ادامه دادن، شخصیت جذابی می‌شود تا مخاطب زندگی او را از این فیلم در گونه‌ی دارم و زندگی‌نامه‌ای دنبال کند.

فیلم‌نامه خوب، تنها یک دلیل برای تماشای این فیلم و راضی بودن از پرداخت بها برای دیدن آن است. بازی بسیار خوب «متیو مک‌کانهی» در نقش رون، گاو چرون مبتلا به ایدز و «جرد لتو» به عنوان یک تراجنسی مبتلا در جذاب کردن این فیلم تاثیرگذار است. هر دو برای بهترین بازیگر نقش اول و مکمل مرد برنده جایزه اسکار شدند که این پنجمین بار در هشتاد و هفت دوره برگزاری جایزه اسکار بوده. یکی از بهترین قسمت‌های بازی جرد لتو جایی‌ست که او با کمترین اجراگری‌های جنسی‌اش به دفتر کار پدر می‌رود تا از او کمک بگیرد. بازی ضعیف ِ پدر ریموند، او را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد و ریموند نشان می‌دهد چقدر می‌تواند یک کوییر باورپذیر برای کوییرها باشد.

ژان مارک ولی در آن سکانس که وظیفه تدوین‌گر را نیز بر عهده داشته سعی میکند با کات‌های کمتر به شات‌های پدر ریموند این ضعف کارگردانی‌اش را بپوشاند اما این دلیلی برای ضعیف بودن کارگردانی آقای ولی نیست. در سکانس جاده‌ای نخستین سفر رون به مکزیک، او در جایی ماشین خود را کنار میزند و دست به اسلحه می‌برد. دکوپاژ مناسب مانند دوربین روی دست، حتی در ماشین و استفاده کمتر این کارگردان از کارمانت، این صحنه را برای بیننده باورپذیر و دراماتیک کرده. اینسرت، اور شولدر و کلوزآپ ِ استثنا که با کارمانت گرفته شده و تدوین خوب ِ همین کارگردان و نعره گاو گونه‌ی متیو در نقش ِ رون ِ مبتلا، با قطع ناگهانی به تصویر چاه نفتی که روی خط افق در غروب فعال است، از نظر من یکی از بهترین سکانس‌های این فیلم با هنر کارگردانی و تدوین ژان باید شمرده شود.

مهم‌ترین نکته از فیلم برای من به عنوان وبلاگ‌نویس ِ همجنسگرا تغییر روحیه ضدهمجنسگرایی و همجنسگراستیزی/هراسی رونالد وودروف به یک فردی که بهترین دوستان خود را افراد همجنس‌گرا می‌بیند است. روند تغییر و دگردیسی شخصیت رون آنقدر به درستی و زیبایی شکل می‌گیرد که شاید بتوان گفت دیدن این فیلم برای هر بیننده‌ی ضدهمجنس‌گرا یا همجنس‌گراستیز/هراس تاثیر مثبت می‌گذارد. از این رو پیشنهاد میکنم برای تغییر فرهنگ، این فیلم برنده‌ی سه اسکار و زیبا را به همراه افراد ضدهمجنس‌گرا و همجنس‌گراستیز/هراس ببینیم.

پیوست به پست: پیش‌پرده‌ی فلیم باشگاه مصرف‌کنندگان دالاس (Dallas Buyers Club)

خارج از پست: از بیست و پنجم سپتامبر تا به امروز این پست با تیتر «تماشا در تبعید (2): » منتظر تکمیل تیتر است. فکر میکنم برای «تنها یک سوال از عشق» این پست به پیش‌نویس‌ها اضافه شد اما در این هفته تنها یک فیلم آن هم «باشگاه مصرف‌ کنندگان دالاس» را دیدم. این فیلم یک ماه در پوشه‌ «منتظر تماشا»ی سیستمم مانده بود و بالاخره در یک روز وقتی دو ساعت می‌خواستم کاری غیر فرهنگی بکنم، با چرخش «زهرایی» به تماشای این فیلم در یک روز پس یا پیش ِ روزجهانی ایدز نشستم.